2011թ-ի Դեֆնեն հրատարակում է իր առաջին՝ ճամփորդական գրառումների ժողովածուն՝ «Կապույտ անտառը»: 2015թ.-ին լույս է տեսնում Դեֆնե Սումանի «Փոխառված ժամանակներ» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է կոսմոպոլիտ Օսմանյան Զմյուռնիայի կործանումը: Գործը նույն օրը լույս է տեսնում նաև Հունաստանում՝ «Շեհերազադեի լռությունը» վերնագրով։

14 լեզվով թարգմանված «Նախաճաշի սեղանը» վեպում Դեֆնե Սումանը շարունակում է ուսումնասիրել իր նախորդ վեպերի առանցքային թեմաներն ու սյուժեները՝ դրանք ընթերցողին ներկայացնելով նոր անկյան ներքո:

Վասիլկովսկայի ստեղծագործությունները հաճախ անդրադառնում են պատանեկության, ինքնության, ընտանեկան հարաբերությունների և բարոյական ընտրության թեմաներին: Ժամանակակից լեհ գրականության կարևոր ձայներից է և բազմաթիվ գրական մրցանակների դափնեկիր՝ այդ թվում «Ասթրիդ Լինդգրենի IV գրական մրցույթի», «Բիլլի Գոութ» և «Գուլիվերը հսկաների երկրում» մրցանակների։

Նրա ստեղծագործություններին բնորոշ է հարուստ երևակայության և մարդկային ու սոցիալական թեմաների խորքային ուսումնասիրության համադրությունը։ Խելեդը հեղինակել է բազմաթիվ վեպեր, պատմվածքների ժողովածուներ և ուղեգրություններ, որոնցից շատերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով՝ հասնելով լայն միջազգային լսարանի։ 2016 թ․ Կահիրեի միջազգային գրքի տոնավաճառում արժանացել է Լավագույն արաբական վեպ» մրցանակին «Ջիմնազիա», իսկ 2020 թ․ նույն մրցանակին՝ «Թամար» վեպերի համար։

Երեք վեպի և բազմաթիվ արձակ գործերի հեղինակ է։ Նրա վերջին՝ «Մոշ, մոշ, մոշահավ» վեպը (2021թ)  հեղինակին պարգևեց երկրորդ «Սաբա»-ն, որ Վրաստանի ամենահեղինակավոր գրական մրցանակն է։ Վեպը էկրանավորվել է, իսկ պրեմիերան կայացել է Կաննի կինոփառատոնի շրջանակներում (2023թ): «Ասելուկը» Թամթա Մելաշվիլիի առաջին վեպն է (2010թ), որը գրողին լայն ճանաչում բերեց թե՛ հայրենի Վրաստանում, արժանանալով դեբյուտի համար տրվող «Սաբայի» (2011թ), թե՛ արտերկրում․Գերմանիայի երիտասարդ գրողների ազգային մրցանակի դափնեկիր (2013 թ):

Մասնակցել է միջազգային հեղինակավոր գրքի տոնավաճառների և հրատարակչական կրթաթոշակային ծրագրերի: Հրատարակչական ոլորտը համարում է և՛ դինամիկ, և՛ արժեքավոր։ Հանձնառու է իր աշխատանքի բոլոր ոլորտներում գերազանցության հասնելուն՝ լինի դա հրատարակչական, հեղինակային իրավունքների, թե դրան առնչվող աշխատանքներում: Միաժամանակ, նա շարունակում է նկարազարդել գրքեր և աշխատել վիզուալ նախագծերի վրա՝ իր պորտֆոլիոն ավելի բազմազան դարձնելու համար:

Ունենալով լրագրողական փորձ՝ նա մագիստրոսի կոչում է ստացել Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Կվազուլու-Նատալի համալսարանում, իսկ բակալավրի աստիճան՝ Նորվեգիայի Բերգենի համալսարանում։ Գրյոտանը հեղինակել է մի շարք գրքեր, որոնցից վերջիններն են «Før øya synker»-ը («Նախքան կղզու սուզվելը», Gyldendal, 2018 թ.) և էսսեների շարքը (vinduet.no և thedial.world, 2024 թ.)։ 2024–2025 թվականներին Գրյոթանը Vinduet գրական ամսագրում հրապարակել է անձնական էսսեների շարք տրավմայի, բնության, գրականության և երաժշտության մասին, և դրանցից մեկը՝ «Մահը քերականության մեջ», անգլերեն թարգմանությամբ հրատարակվել է նաև The Dial-ում։ Նա եղել է նորվեգական գրական կազմակերպությունների մի քանի խորհուրդների անդամ, իսկ ներկայումս Նորվեգական ՓԵՆ-ի  խորհրդի անդամ է։ Նա ղեկավարել է «Verden i Bergen» («Աշխարհը Բերգենում») փառատոնն ու միջոցառումների շարքը, եղել է «Syn og Segn» գրական հանդեսի խմբագիրը, ինչպես նաև «Global Knowledge» ամսագրի հիմնադիր խմբագիրը։ Երեխաների և երիտասարդների համար գրված գրքերի համար Գրյոտանն արժանացել է «Բլիքս» (Blix) մրցանակի։

Նրա կողմից նորվեգերեն թարգմանությամբ հրատարակված հեղինակներից  մի քանիսն են Լասլո Կրասնահորկաին, Լեյլա Սլիմանին, Ադանիա Շիբլին, Յուրի Անդրուխովիչը և Էլիսա Շուա Դյուսապենը։

Բերնհարդը նաև ոչ գեղարվեստական ​​գրականության հեղինակ է. հրատարակել է երկու գիրք Ռուսաստանի և արտաքին աշխարհի հարաբերությունների մասին, որոնք արժանացել են քննադատների բարձր գնահատանքին։ Նա ղեկավարում է Նորվեգիայի ոչ գեղարվեստական ​​գրականության հեղինակների և թարգմանիչների ասոցիացիայի միջազգային կոմիտեն, որտեղ 2024 թ․ նախաձեռնել է կրթաթոշակային ծրագիր՝ պատերազմը փաստագրող ուկրաինացի գրողների համար։

Նա «Back to the Book» անկախ փառատոնի, ինչպես նաև Մադրիդի ինքնավար համալսարանի (Universidad Autónoma de Madrid) և «Altamarea»-ի՝ ստեղծագործագրության մագիստրոսական ծրագրի տնօրեններից մեկն է։